وبلاگ آقای نی نی

مثل خامه با عسل که روی نون تازه قاق بکشند و صبح یه روز خوب برات بیارن . بعد تو چشماتو ببندی و گاز بزنی و با تمام وجود حس کنی که چقدر چقدر چقدر عالی و لذت بخشه...می دونی چیه ؟ تو دقیقا همونی . خامه عسل روی نون قاق...شیرین و دلپذیر. پر از حس های خوب که یه دفعه سراغ آدم می آن .پر از ناپرهیزیهای دلچسب و دوست داشتنی .حتی از وقتی نی نی بودی زیر گردنت بوی خوب خامه عسل می داد . تو دقیقا خود خودشی . رادین خامه عسلی....رادین خامه عسلی من.رادین خامه عسلی ما ...

بالاخره به توصیه دیگران آقای نی نی رو برداشتیم و بردیم آرایشگاه کودک.یه جای کوچولو پر از بادکنکهایی که بادشون خالی شده بود و سرسره ای که پر از موهای کوتاه شده قدیمی بود و صندلی پر موتر از سرسره با کلی اسباب بازی های زهوار در رفته ای که کل هنرشون این بود که با دست چرخشون می چرخید و البته برای آقای نی نی این چرخیدنها مثل تغییر مداوم روز و شبه واسه ما که بهش عادت داریم. بگذریم . نی نی که وارد شد اول حواسش به یه توپ که شکل بن تن داشت پرت شد و احتمالا با خودش پرسید بن تن که الان خونه بود اینجا چی کار می کنه ! یه کم که حواسش سر جاش اومد یه نگاهی به آدما و آقای آرایشگر که سعی می کرد با لبهاش شکلای مسخره در بیاره و به نظر من اصلا هم با مزه نبود (نی...

چقدر این بچه ریزه....چرا هنوز حرف نمی زنه بچه فلانی کامل جمله می گه  تازه ....هم از این کوچیکتره......این چرا وقتی راه می ره پاهاشو اینجوری می ذاره.......چرا غذاهات اینجوریه.....هنوز جیششو نمی گه ؟ از بیست روزگی باید بچه رو سرپا گرفت! باید با بچه کار کرد.... این روزها این جملات را زیاد می شنوم و چون عادت ندارم دلایل و کارهایم را برای دیگران همان موقع توضیح دهم و اصطلاحا توی پرشان بزنم ، قیافه ام مانند احمق ها می شود و زبانم بسته می شود و البته فشارخونم از این همه حماقت بالا می رود . اما واقعیت این است که آن قدرها هم از مرحله پرت نیستم و معنی پنهان این جملات را کم و بیش می دانم . در واقع می دانم که پشت این جملات مودبانه ، توانایی من...

دریا ، خودش را با موج تعریف می کند جنگل، خودش را با درخت آسمان، خودش را با ستاره و من ! خودم را با تو تعریف می کنم     ...

اصلا حالم گرفته است . آنقدر غصه دارم که گره بین ابروهایم باز نمی شود . به سوالات حمید جواب نمی دهم و در مقابل جمله ای که می گوید چرا مثل همیشه لبخند بر لب نداری طفره می روم . روزهای اول اردیبهشت است و مرخصی من به صورت نزولی تمام می شود .پسرک بدجور وابسته است و دلم نمی آید 9 ساعت در مهد بماند تا من آش و لاش از سرکار بیایم و برایش بعد از غروب آفتاب مادر شوم. از پرستار هم دل خوشی ندارم . هنوز از ترس وحشتهای شبانه اش با اضطراب می خوابم . تازه از اینها که بگذریم مدرسه که رفت تازه مشکلات من به خاطر زمان کاری ام شروع می شود . فکرم درگیر است و حال و حوصله ندارم به حمید جواب دهم . اصلا از او هم دلخورم . امروز بالاخره دو ساعتی آقای نی نی را سپردیم دس...

فعلا دوران مرخصی کوتاه مدتم رو می گذرونم. اعتراف می کنم روزهای آرومی دارم و هر چند شلوغی ها و شیطنت های آقای نی نی گاها امانم رو می بره و ولوم صدام می ره بالا و می خوام سرمو به دیوار بکوبم و خودمو از قله اورست پرتاب کنم اما این روزها رو دوست دارم . با کمی تاخیر سیزده امسال نیشابور با یک روز جلوتر بدر شد .  نیشابورو به خاطر باغ خیام دوست دارم . به خاطر تختای بالای باغ و چایی زعفرونی اش . به خاطر اشعار عمر خیام که بلند پخش می شه. به خاطر درختاش .....امسال شلوغ بود و مثل همیشه باشکوه.   ...

بالاخره سال نو رسید ...بعد از اون برف سنگین آخر اسفند باز نوبت هوای گرم مشهد و صبحای سردش شد . این روزا رو دوست دارم . با این که مهمونی رفتن کلافه ام کرده و این که هر روز همه رو می بینم خل می شم . و پسرم که تمام ساعتای استراحت و تغذیه اش به هم خورده بی نهایت نحس و بداخلاق و لجباز شده و مرتب صدای گریه اش و دست و پا کوبیدنش توی مخ من و حمیده . و هزار بار ما رو به این چالش می ندازه که این فلسفه بچه داری چی بود و من که هزار بار از حمید بی طاقت ترم کاسه صبرم لبریز می شه و سر بچه شیر داد می زنم . بگذریم . همه این فشار خونای بالا و پایین و اعصاب خورد شدن ها و در کنارش نامزدی احد و تولد من و دیدن دم به دقیقه اقوام به نظر می آد که نشون می ...